Hiroki Ryuichi

هیروکی ریویچی کارگردان سینمای ژاپن است. او برای فیلم 800 Two Lap Runners تحسین منتقدان را برانگیخت. منتقد و پژوهشگر سینما، الکساندر جیکوبی، هیروکی را «یکی از هوشمندترین کاوشگران شخصیت در سینمای مدرن ژاپن» توصیف کرده است.

از میان کارگردانانی که از «فیلم صورتی» به جریان اصلی راه یافته‌اند، هیروکی شاید وفادارترینِ آن‌ها به ریشه‌هایش باقی مانده است: او همچنان فیلم‌هایی با مضمون‌های جنسی می‌سازد، هرچند تحریک‌انگیزی جای خود را به تحلیل داده است. در دهه ۱۹۸۰، پس از آن‌که دستیار جنجی ناکامورا، کارگردان پرکار «فیلم صورتی»، بود، برای تماشاگران دگرجنس‌گرا و همجنس‌گرا فیلم‌های پورنوگرافیک ساخت؛ همچنین نخستین فیلم بلند جریان اصلی‌اش، 800 Two Lap Runners (1994)، در روایت رابطه‌ای دست‌وپاچلفتی میان یک دونده نوجوان و دوست‌دختر پیشینِ هم‌تیمیِ مرده‌ای که او زمانی با او تجربه‌ای جنسی داشته بود، احساسات دگرجنس‌خواهانه و همجنس‌خواهانه را هم‌زمان بررسی می‌کرد.

فیلم بعدی هیروکی، Midori، درام دیگری درباره احساسات نوجوانی بود که بر دختری دبیرستانی و دل‌زده تمرکز داشت که برای گذراندن وقت با دوست‌پسرش وانمود می‌کند بیمار است. شخصیت‌های زن همچنان در مرکز مهم‌ترین آثار هیروکی قرار داشتند؛ آثاری که درباره بزرگسالان جوان و رفتار جنسی آن‌ها در جامعه تکه‌تکه ژاپن شهری مدرن بود. Tokyo Trash Baby، Vibrator و Girlfriend: Someone Please Stop the World همگی فیلم‌هایی تأثیرگذار و کم‌ادعا درباره زنانی تنها و بی‌قرار بودند که در خیال‌پردازی‌های رمانتیک و دلبستگی‌های گذرا به‌دنبال آرامش می‌گشتند.

هیروکی این فیلم‌ها را با ویدئوی دیجیتال فیلم‌برداری کرد و سبک غیررسمی او، با ترکیب‌بندی‌های آزاد و بازی‌های کم‌هیجان، زندگی بی‌سامان شخصیت‌هایش را که در کار و رابطه‌ها هر دو ناامن بودند، به‌خوبی دراماتیزه می‌کرد. اثری تیره‌تر و ملودراماتیک‌تر در داستان، L’Amant (2004)، روایتی با نگاهی سرد و مشاهده‌گرانه از یک دختر دبیرستانی بود که خود را برای یک سال به‌عنوان برده جنسی به سه برادر می‌فروشد. هیروکی با خودداری از قضاوت درباره اعمال انحرافیِ به‌تصویرکشیده‌شده، با سبک فاصله‌گذار خود تماشاگر را وادار می‌کرد با تابوهای خودش روبه‌رو شود. این کارگردان بار دیگر در M (2006) به افراط‌های رفتار جنسی پرداخت؛ اثری که جاسپر شارپ آن را «یک Belle de Jour برای عصر اینترنت» توصیف کرده است و تجربه‌های یک خانه‌دار را دنبال می‌کند که پس از دریافت ایمیلی از یک وب‌سایت همسریابی، شروع به کار به‌عنوان روسپی می‌کند.

در کنار این فیلم‌های نگران‌کننده و از نظر احساسی پیچیده، The Silent Big Man اثری دانشگاهی و به‌طور غیرمنتظره‌ای پاکدامن بود که با اطمینان در گذشته می‌گذشت و با پس‌زمینه‌های دیدنی دریای داخلی، تصویری دل‌انگیز داشت. این فیلم با داستانش درباره معلمی لال که به مدرسه‌ای در یک جزیره فرستاده می‌شود، یادآور کیسوکه کینوشیتا بود، اما از مهارت کینوشیتا در ملودرام بی‌بهره بود و هرچند سبک خشک هیروکی تا حدی احساسات‌گرایی آن را مهار می‌کرد، به‌نظر می‌رسید برای این ماده مناسب نباشد.

خوشبختانه، در It’s Only Talk، روایتی ظریف و گیرا از زندگی زنی سی‌وچندساله و بیکار که از افسردگی شیدایی رنج می‌برد، هیروکی به دلمشغولی پربارتر خود با مشکلات زندگی شهری معاصر بازگشت. در این‌جا استفاده او از لوکیشن‌ها در منطقه کم‌رمق کاماتای توکیو به‌ویژه سنجیده بود و درام را در ثبت شبه‌مستندِ مکانی مشخصی ریشه‌دار می‌کرد. Love on Sunday نیز، در همین حال، بار دیگر به قلمرو نخستین آثار جریان اصلی این کارگردان سر زد و با روایت ۲۴ ساعت پایانی زندگی دختری نوجوان در خانه روستایی‌اش، احساسات نوجوانی را کاوید. در آثار اخیرش، هیروکی خود را یکی از هوشمندترین کاوشگران شخصیت در سینمای مدرن ژاپن، و نیز یکی از دقیق‌ترین تحلیل‌گران روح زمانه توکیوی سده بیست‌ویکم و ملال سده بیست‌ویکم ژاپن ثابت کرده است.

(منبع: A Critical Handbook of Japanese Film Directors)