در سریال «آهنگ عشق باستانی / An Ancient Love Song» (古相思曲)، پایان داستان از نگاه نویسنده این مطلب اهمیت زیادی دارد، چون در آخرین قسمت، تصویر کامل‌تری از روایتِ شخصیت زن و رابطه‌اش با شن بویان به‌دست می‌آید. متن توضیح می‌دهد که آخرین سفرِ زمانیِ شن بویان او را به گذشته‌ای بسیار دورتر می‌برد و در نهایت، به نخستین سال‌های زندگی لُویان می‌رسد؛ جایی که رشته تقدیر این دو شخصیت، از همان ابتدا شکل گرفته بوده است.
در این گزارش تأکید می‌شود که پایان سریال، معنای چرخه‌ای زمان را کامل می‌کند: هر بازگشت، هم دیداری تازه است و هم نوعی وداع. نویسنده همچنین به این نکته اشاره می‌کند که درک کامل داستان، وقتی رخ می‌دهد که مسیر روایت از زاویه دید لُویان هم دیده شود؛ چون آنچه برای یکی آغاز است، برای دیگری پایان محسوب می‌شود. به همین دلیل، این پایان‌بندی نه فقط جمع‌بندی داستان، بلکه بازخوانی کل سریال به شمار می‌آید.
این نوشته در عین حال به فضای احساسی پایان نیز می‌پردازد و می‌گوید سرنوشت این دو شخصیت، از همان ابتدا در هم تنیده بوده است. برای همین، آخرین صحنه‌ها بیشتر از آنکه صرفاً پایان یک روایت عاشقانه باشند، تأکیدی بر تداوم و بازگشت‌اند؛ مفهومی که از ابتدا در ساختار سریال حضور داشته است.
